„— Może chodziło tu o tego utopionego — zastawi
nawia się Zabłocki (był taki wypadek i teraz niektórzy łączyli z nim Szarzyńskiego). Wyspowiada! się przed nią, a Basia zagroziła, że jeżeli ją rzuci...
Mogło tak być, ale czy było Na ludzki rozum nie było żadnych powodów, aby zabijał.
Po śniadaniu Kazimierz doczepia do ciągnika wóz na gumach, mości wygodne siedzenie, przynosi z domu koc.
Niech się pan okryje — radzi. — Nogi niech pan okryje. Zimno.
W izbie było zimno, teraz jest zimno... Rano rozgrzała mnie mocna, gorąca herbata, po drodze herbaty nie będzie, a wieje dokuczliwy, porywisty wiatr.
Przejeżdżamy obok tej nowej stodoły do polnej, „prywatnej" drogi, a dalej do zwykłej już drogi, ale też polnej. To określenie „polna droga" nie jest całkiem ścisłe, bo to raczej rozorany głębokimi koleinami, nieprzejezdny w zasadzie szlak wzdłuż wznoszących się i opadających urwisk, w słońcu bijących w oczy ostrą, szarożółtą barwą gliniastego lessu. Po wczorajszym deszczu woda wypełniająca koleiny ma kolor kawy z mlekiem, błoto przelewa się lepko po wysokich kołach ursusa. Widzę jak Waldek, siedzący przede mną w przeszklonej budce traktora, gwałtownie szarpie kierownicą, ciągnik przeskakuje z bruzdy na bruzdę, przetacza się przez wąskie garby między koleinami i wciąż się kolebie, co przenosi się natychmiast na nasz skromny pojazd. Z daleka wygląda to pewnie tak jakby tłusty, pękaty kundel merdał długim ogonem.“(3)