Jak wykazał przebieg wypadków

„Jak wykazał przebieg wypadków, gdyby łączność nie zawiodła, plan powzięty przeze mnie mógł się był udać. Mianowicie 2 dywizja piechoty górskiej dnia 12 września rano rozpoczęła ruchy zaczepne. Pułkownik SchwarzenbergCzerny wykonał na prawym skrzydle przeciwuderzenie, które odniosło pewien sukces, odrzucając Niemców na zachód, przy czym Polacy zdobyli jedno działo polowe i jeden ciężki karabin maszynowy. W tej właśnie fazie walki interwencja 11 DP mogła była rozstrzygnąć bój na naszą korzyść. W dalszym ciągu przebiegu działań Niemcy natarli na lewe skrzydło 24 DP przy wsparciu lotnictwa i silnej artylerii. Samoloty przeciwnika ogniem koszącym, karabinów maszynowych wybiły wszystkie konie dwóch naszych baterii, a bomby dokończyły dzieła zniszczenia, rozbijając armaty i jaszcze. W wyniku nierównej i, niestety, samotnej walki słabe oddziały 24 DP zostały odrzucone ku północnemu wschodowi.
W ten sposób wszystkie wielkie jednostki armii „Karpaty" znalazły się pod wieczór na jednej osi marszu, w sytuacji równie niedorzecznej, jak i niepokojącej, zgrupowane jedna za drugą wzdłuż szosy lwowskiej na przestrzeni 40 kilometrów, od Babic do Medyki.
Pułkownik PrugarKetling w swoich późniejszych wyjaśnieniach twierdził, że pragnął z własnej inicjatywy uderzyć tego dnia na tyły 2 dywizji górskiej pod Birczą, jednak musiał zaniechać swego zamiaru na rozkaz z góry.“(1)