„Tak więc byłem z siebie niezadowolony z racji niepowściągliwości w słowach. Oczekiwałem, że to zwiększy podejrzliwość Cavyego, ale nic podobnego
się nie stało. Profesor, jak się zdaje, nawet mnie
unikał.
I oto nadeszła sprzyjająca chwila dla urzeczywistnienia moich planów rano Cavy otrzymał list, a wieczorem odleciał samolotem w jakichś swoich sprawach.
Udało mi się przygotować Mary. Przed wieczorem zaszedłem do Kemperów z pożegnaniem. Zacny staruszek był bardzo podniecony. Udzielał mi niezliczonych wskazówek i przestróg. Błagał mnie, bym zachowywał ostrożność i w razie niebezpieczeństwa natychmiast do niego telefonował, chociaż będzie to bardzo ryzykowne. Cała rodzina serdecznie mnie żegnała, a ja gorąco dziękowałem tym dobrym ludziom za to, co dla mnie uczynili i jeszcze gotowi byli zrobić.
Późnym wieczorem przyszedłem do laboratorium. Oczekiwała mnie Mary — wiotka, jak gdyby widmowa... Włosy jej złociły się w matowym świetle lamp, duże oczy patrzyły uważnie.
— Chodźmy, Mary — powiedziałem cicho.
— Tak — odpowiedziała samymi wargami. Przeszliśmy przez pusty korytarz i zatrzymaliśmy
się przed drzwiami gabinetu. Mary wyjęła z kieszeni fartucha klucz. Ręce jej drżały. Parę razy ze zdziwieniem odwracała się ku mnie.“(10)