„Vincent leżał w pochyłym łóżku i myślał. Czego nauczył go obraz Mauvea z Scheveningen „Ucz się cierpieć bez skargi. Ucz się patrzeć na cierpienie bez odrazy." Ale gdy to czynił, zagrażało mu niebezpieczeństwo zatraty samego siebie. W życiu bowiem każdego człowieka nadchodzi moment, w którym musi odrzucić cierpienie jak brudny łachman.
Dnie płynęły monotonnie, jeden podobny do drugiego. Umysł Vincenta wyjałowiony był z myśli i nadziei. Pewnego razu posłyszał, jak siostry rozmawiają
0 jego pracy. Roztrząsały, czy maluje, bo jest zwariowany, czy też zwariował, bo maluje.
Idiota siadał na jego łóżku i godzinami coś do niego bełkotał. Vincent czuł, że chory go lubi, i nie przepędzał go. Niekiedy rozmawiał z nim nawet, gdyż nikt inny biedaka nie słuchał.
— One sądzą, że to moja praca zrobiła ze mnie wariata — rzekł pewnego dnia, gdy dwie siostry przechodziły przez salę. — Wiem, że malarz w istocie zbyt głęboko tkwi w tym, co widzą jego oczy,
1 wskutek tego nie panuje dostatecznie nad resztą spraw życia. Ale czy to czyni go niezdolnym, aby w ogóle żyć na tym świecie
Idiota odpowiedział niepowiązanymi sylabami.
Dopiero pewne zdanie z książki Delacroix dało mu wreszcie impuls i siłę, aby się podnieść z łóżka. „Odkryłem malarstwo — pisał Delacroix — gdy już straciłem zęby i oddech."“(8)